خرید عسل گل گندم

عسل گل گندم اصل تنها زمانی امکان برداشت دارد که در فصل گلدهی و برداشت، دشت و مرتع پر از بوته های گل گندم باشد و این گل منبع تغذیه اصلی زنبورها قرار بگیرد.

در چنین وضعیتی، سهم شهد گل گندم در کندو آن قدر زیاد است که میتوان با اطمینان عسل جمع آوری شده را با نام عسل گل گندم عرضه کرد.

بهترین مراتع و دامنه ها برای برداشت این عسل بیشتر در مناطق جنوب، غرب، شمال غرب و قسمت هایی از خراسان، البرز و تهران قرار دارد.

در جنوب کشور، به خصوص جنوب استان فارس و استان بوشهر، گل گندم در بعضی سال ها بسیار پرپشت و پرتعداد میروید.

زمان دقیق برداشت این عسل در تمام مناطق کشور یکی نیست و به شرایط جوی هر منطقه برمیگردد.

بیشتر گونه های گل گندم در فصل های بهار و تابستان شکوفا می شوند.

با این حال در مناطق گرمسیر جنوب، گلدهی بعضی گونه ها خیلی زودتر و از اواخر زمستان تا اوایل بهار آغاز می شود.

در مقابل، در مناطق مرتفع کوهستانی و دامنه های خنک تر، جریان شهد گل ها طولانی تر بوده و تا ماه های میانی تابستان هم ادامه پیدا میکند.

برای مثال، نوعی از این گیاه که به گل گندم بوته ای معروف است، از فروردین تا مرداد گل دارد اما بیشترین مقدار شهد موثر آن برای زنبورها در دو ماه خرداد و تیر به دست می آید.

گیاه قنطوریون هم که گونه ای شناخته شده از این خانواده است، از اردیبهشت تا تیر گل میدهد و بسته به زمان کاشت مزارع گندم، طول دوره گلدهی آن معمولا حدود چهار هفته به طول می انجامد.

در استان خراسان هم در بعضی از سال ها، رویش گسترده گل گندم در مراتع، زمینه را برای تولید عسل تک گیاه فراهم کرده است.

بنابراین، هم منطقه جغرافیایی کندوها و هم شرایط جوی همان سال مشخص میکند که زنبوردار چه مقدار عسل گل گندم می تواند برداشت کند.

گیاه گل گندم بوته ای، علاوه بر خراسان، در بعضی مراتع دامنه های البرز، تهران و آذربایجان هم یکی از منابع ارزشمند شهد برای زنبورها در تابستان محسوب می شود.

در پژوهش های علمی انجام شده در استرالیا، میانگین برداشت عسل گل گندم زرد حدود ۲۴ کیلوگرم از هر کندو ثبت شده است.

بیشترین بازدهی زمانی رقم میخورد که رطوبت هوا و خاک درست قبل از گلدهی یا در روزهای ابتدایی آن کافی و مناسب باشد.

این گیاه در فصل بهار شاخه زایی بسیار زیادی دارد و دوره گلدهی آن از ماه دسامبر تا تابستان امتداد داشته و اوج شکوفایی گل ها دقیقا هم زمان با طولانی ترین روزهای تابستان بوده است.

بوته ها هر ساله به گل مینشینند، اما مقدار عسل برداشتی از آن ها ممکن است در دوره های ۱ تا ۵ ساله کم و زیاد شود، چرا که معمولا تابستان های مرطوب، جریان شهد قوی تر و مطلوب تری را در کندوها به همراه دارند.

خواص عسل گل گندم

۱- خاصیت ضد باکتریایی و میکروب کشی

یکی از مهم ترین خواص عسل گل گندم که دانشمندان به آن رسیده اند، توانایی بالای آن در متوقف کردن رشد باکتری ها و عوامل بیماری زا است.

در یک پژوهش علمی روی عسل گل گندم، مشخص شد که این عسل در هر ساعت بین ۰.۵ تا ۰.۹ میلی مول ماده ای به نام پراکسید هیدروژن تولید می کند.

پراکسید هیدروژن در واقع همان ماده تمیزکننده و ضدعفونی کننده طبیعی است که زنبور در عسل قرار میدهد.

محققان به این نتیجه رسیده اند که قدرت بالا این عسل در مقابله با باکتری ها تا حد زیادی مدیون تولید مداوم همین ماده محافظ است.

۲- سرشار از آنتی اکسیدان ها

عسل گل گندم پر از ترکیبات فنولی و مواد آنتی اکسیدانی است، موادی که مثل یک سپر محافظ در بدن عمل می کنند و جلوی آسیب های سلولی ناشی از رادیکال های آزاد را میگیرند.

در پژوهش سال ۲۰۱۴ میلادی روی عسل گل گندم کشور لهستان، میزان اثر ضد رادیکالی و آنتی اکسیدانی آن در سطحی متوسط ارزیابی شد.

همچنین ترکیبات مفیدی مانند لومیکروم (ماده محافظ سلولی)، ریبوفلاوین (ویتامین ب۲) و اسید فنیل لاکتیک (اسید طبیعی) در این نمونه ها شناسایی شدند.

در بررسی علمی دیگری که روی چند نوع عسل تک گیاه انجام گرفت، نمونه عسل گل گندم در صدر جدول قرار گرفت.

این نمونه با داشتن ۶۴۵.۸۵ میلی گرم ترکیبات فنولی در هر ۱۰۰ گرم عسل، بالاترین میزان از این مواد محافظ را در میان تمام نمونه های آن پژوهش به خود اختصاص داد.

البته باید در نظر داشت که مقدار دقیق آنتی اکسیدان هر شیشه عسل میتواند بر اساس منطقه دشت، گونه خاص گل گندم و شرایط آب وهوایی سال برداشت، کمی تغییر کند.

۳- خواص عسل گل گندم برای بهبود زخم

بررسی خاصیت ضد باکتریایی عسل گل گندم فقط در لوله های آزمایشگاهی باقی نماند، بلکه پژوهشگران آن را در عمل هم آزمایش کردند.

آنها این عسل را روی زخم ها و آسیب های عفونی سم گاو امتحان کردند و نتیجه بسیار امیدبخش بود.

گروهی که با عسل گل گندم پانسمان شده بودند، در مقایسه با گروهی که درمانی دریافت نکرده بودند، خیلی سریع تر التیام یافتند و زخم هایشان زودتر بسته شد.

۴- کمک به کاهش التهاب

در بافت خود گیاه گل گندم هم ترکیباتی با اثر ضد التهابی قوی وجود دارد.

نتایج یک مقاله معتبر در مجله تخصصی Journal of Ethnopharmacology نشان می دهد که پلی ساکاریدهای موجود در گل گندم آبی با نام علمی Centaurea cyanus، در آزمایش های آزمایشگاهی و حیوانی می توانند به کاهش التهاب کمک کنند.

جالب است بدانید در گونه گل گندم مهاجر ترکیباتی شناسایی شده که خاصیت دورکننده و کشنده حشرات را دارند.

این ترکیبات گیاهی در آزمون های رسمی سازمان بهداشت جهانی (WHO) توانسته اند جمعیت لارو پشه مالاریا با نام علمی Anopheles stephensi را به شکل چشمگیری کم کنند و به عنوان یک راهکار طبیعی و زیستی برای مهار این پشه مطرح شوند.

۵- خواص عسل گل گندم برای معده و گوارش

گیاه گل گندم در طب سنتی و بومی ایران سابقه ای کهن در تسکین دردهای گوارشی دارد.

در پژوهشی درباره گیاهان دارویی عرضه شده در بازارهای مشهد، گل گندم با نام علمی Centaurea depressa ثبت شده است.

مردم از قدیم آن را برای سبک شدن هضم و گوارش غذا، کم کردن تب و کمک به ترشح روان کیسه صفرا مصرف میکردند.

در یک تحقیق میدانی بسیار گسترده در استان کرمان که با همراهی و مصاحبه با ۲۱۷ درمانگر و عطار باسابقه محلی انجام شد، گل های گیاه گل گندم برای درمان مشکلات معده و روده ثبت گردید و ۱۱ گزارش رسمی مصرف مستقیم برای بهبود هضم و کارکرد گوارش به ثبت رسید.

طبع عسل گل گندم

در کتاب ها و منابع طب سنتی، طبع عسل گل گندم گرم و خشک دانسته میشود.

گرده گل گندم

گیاه گل گندم برای زنبورها فقط تامین کننده شهد و شیرینی نیست، بلکه یک منبع بسیار باارزش از گرده گل هم به حساب می آید.

زنبورها گرده گل را به عنوان غذا اصلی و پروتئینی خود جمع آوری میکنند تا کندو سالم و پرانرژی بماند.

رنگ این دانه های گرده بسته به اینکه زنبور روی کدام نوع گل گندم نشسته باشد، تفاوت میکند، گاهی سفید و کرم رنگ است و در نمونه های دیگر به رنگ زرد، نارنجی و حتی صورتی کم رنگ دیده می شود.

در بعضی گونه ها مانند گل گندم چمنزار، زنبورها بیشتر در ساعت های اولیه صبح به سراغ گل ها می روند.

گرده سفید و روشنی که صبح ها از این گل جمع میشود، بخش زیادی از ذخیره غذایی زنبورستان را تشکیل می دهد.

دوره گلدهی گل گندم چمنزار طولانی است و تا چند ماه ادامه دارد.

از نظر ارزش غذایی، گرده گل گندم مقدار متعادلی پروتئین دارد و میزان پروتئین کل آن معمولا بین ۱۵ تا ۲۰ درصد ثبت شده است.

در یک بررسی آزمایشگاهی مشخص شد که گرده گل گندم زرد به تنهایی ۲۰.۶ درصد پروتئین دارد.

در بررسی چهار نمونه دیگر از این گرده ها هم مقادیر پروتئین به ترتیب ۱۸، ۲۰.۶، ۲۲.۴ و ۲۶ درصد به دست آمد.

این اعداد و ارقام نشان میدهند که کیفیت غذایی گرده میتواند با توجه به منطقه رویش، آب وهوا و نوع گل گندم تغییرات محسوسی داشته باشد.

پژوهش های انجام شده در استرالیا هم نشان داده اند که گل گندم زرد مقدار قابل توجهی گرده تولید می کند و از نظر ارزش غذایی، ترکیبات مغذی مناسبی برای زنبور عسل دارد.

با وجود این، داشتن پروتئین بالا به تنهایی به این معنی نیست که گرده تمام نیازهای زنبور را کاملا تامین می کند.

پروتئین ها از واحدهای سازنده ای به نام اسیدهای آمینه تشکیل شده اند، موادی که بدن زنبور توان تولید آن ها را ندارد و باید حتما از راه غذا به دست آورد.

در همان بررسی آزمایشگاهی، سه نمونه از چهار نمونه گرده با کمبود یک اسید آمینه ضروری به نام ایزولوسین روبرو بودند و یکی از نمونه ها در دو اسید آمینه ضروری دیگر هم کمبود داشت.

علاوه بر پروتئین، مقدار چربی طبیعی این گرده ها هم اندازه گیری شد که در دو نمونه آزمایش شده به ترتیب ۲.۸ و ۸ درصد به ثبت رسید.

اهمیت این دانه های گرده برای سلامت کل کندو و جمعیت زنبورها بسیار زیاد است.

درباره گل گندم زرد مشاهدات متعددی وجود دارد که نشان میدهد گرده پروتئین دار آن به رشد بهتر لاروها زنبور کمک زیادی می کند و انبار غذایی مطمئنی برای پاییز و زمستان زنبورستان به جا میگذارد.

همچنین در منطقه کوهرنگ بختیاری بدلیل دسترسی فراوان زنبورها به گرده گل گندم در ساعت های صبح، ملکه کندو تخم ریزی بسیار بیشتری دارد.

معمولا این اتفاق بعد از دوره برداشت عسل گون گرمسیری در منطقه کوهرنگ رخ میدهد و باعث تقویت کلنی ها میشود.

در یک مطالعه علمی در شمال غرب کشور ترکیه، مشاهده شد که جمعیت بسیار زیادی از زنبورها به سمت بوته های گل گندم زرد جلب شدند و بخش بزرگی از گرده ای که زنبورداران به دست آوردند، از همین گیاه بود، جالب آنکه زنبورها در این پژوهش هم ترجیح میدادند در ساعات خنک صبح برای چیدن گرده مراجعه کنند.

پژوهشگران در این تحقیق میزان خروج شهد از هر گلبرگ این گیاه را هم به دقت اندازه گرفتند که به طور میانگین ۰.۰۹۲ میکرولیتر در هر گلبرگ بود.

در روزهای گرم تابستان و در ماه های ژوئن تا اوت میلادی، گل گندم زرد شهد و گرده ای پر از پروتئین باکیفیت تولید میکند و در منطقه ای مانند دره ساکرامنتو در آمریکا، یکی از پایه های اصلی تولید عسل تابستانی به شمار میرود.

گرده جمع آوری شده در این دوره نقشی اساسی در سلامت و سرپا ماندن کلنی های زنبور برای گذر از سرما و روزهای پاییز و زمستان دارد.

مجموع این پژوهش ها گیاه گل گندم زرد را به عنوان یک منبع بسیار باارزش از شهد و گرده، هم در طبیعت بکر و مراتع آزاد و هم در پوشش های گیاهی نزدیک به شهرها معرفی کرده اند.

آیا گل گندم بره موم و عسلک دارد؟

خیر، گل گندم، بره موم عسلک ندارد.

گل گندم چه گیاهی است؟

گیاه گل گندم که در زبان علمی به آن .Centaurea spp می گویند، از خانواده گیاهی شناخته شده کاسنی Asteraceae است.

گل گندم فقط یک بوته مشخص نیست، بلکه یک خانواده بزرگ گیاهی با حدود ۷۷۰ گونه شناخته شده در جهان است.

در طبیعت کشور ما ایران هم حدود ۱۰۹ گونه مختلف از این گیاه در ۳۱ دسته گوناگون شناسایی شده اند که نزدیک به ۵۵ درصد آن ها بومی همین آب وخاک هستند و به صورت طبیعی در نقاط دیگر نمیرویند.

زادگاه اصلی این گیاه دشت های سرسبز مدیترانه و ناحیه آناتولی در ترکیه امروزی و منطقه قفقاز است.

رویشگاه طبیعی آن از جنوب قاره اروپا آغاز می شود و تا سرزمین های آسیا باختری و آسیا مرکزی ادامه پیدا می کند.

بیشترین گوناگونی و تنوع این بوته در همان نواحی آناتولی، قفقاز و شرق دریا مدیترانه دیده میشود.

با این حال، با گذشت زمان و با رفت وآمد انسان ها، دانه های بعضی از این گونه ها به سرزمین های دوری همچون آمریکا شمالی، استرالیا و سایر مناطق جهان رسیده و در بعضی خاک ها به یک گیاه سرسخت و پیش رونده تبدیل شده اند.

ایران یکی از اصلی ترین پایگاه های تنوع گل گندم در سراسر جهان به شمار می آید.

بخش بزرگی از گونه های بومی کشورمان در سه منطقه مهم طبیعی، رشته کوه زاگرس، رشته کوه البرز و ناحیه اقلیمی ایرانو-تورانی متمرکز شده اند.

این گستردگی فراوان گیاهان بومی، ایران را به یکی از خاستگاه های کهن و باارزش پیدایش این گیاه در جغرافیا باستان تبدیل کرده است.

بیشترین تنوع گل گندم در ایران در دامنه ها و بلندی های زاگرس، از دشت های سرسبز کوهستانی و دامنه های سنگی گرفته تا چراگاه های نیمه خشک و حاشیه جنگل های بلوط، مشاهده می شود.

در دامنه های البرز هم، اغلب در بخش های سنگلاخی و دامنه های خشک ارتفاعات مرکزی و غربی، گونه های گوناگون آن زندگی میکنند.

دشت های اقلیمی ایرانو-تورانی هم زیستگاه امنی برای نمونه های بومی این گیاه در شن زارهای کوهپایه ای و استپ های نیمه خشک ساخته اند.

در کنار این زیستگاه های کوهستانی، بعضی گونه های یک ساله گل گندم در کناره های زمین های کشاورزی و چراگاه ها هم به صورت خودرو رشد میکنند که گاهی همراه همیشگی مزارع هستند و گاهی هم به عنوان علف هرز برداشت میشوند.

طول عمر این گیاه بسته به نوع آن متفاوت است، گل گندم میتواند یک ساله باشد که عمر کوتاهی دارد، دو ساله باشد یا چندساله که ریشه ای مقاوم دارد و سال ها سبز میماند.

ساقه های این بوته معمولا راست و شاخه شاخه هستند و ممکن است بافتی صاف و بدون کرک داشته باشند یا با موهای ریز و نرم پوشانده شده باشند.

برگ های آن هم شکل یکسانی ندارند، بعضی از برگ ها ساده و یکدست هستند، برخی لبه های دندانه دار یا بریدگی های عمیق دارند و در بعضی گونه ها شکل شانه ای یا تکه تکه به خود میگیرند.

برگ ها معمولا نوک تیزی دارند و آن برگ هایی که نزدیک تر به زمین و قاعده بوته می رویند، جثه بزرگ تری دارند و معمولا با یک ساقه باریک و کوتاه به بوته وصل میشوند.

به طور کلی برگ های این گیاه ممکن است خیلی ساده یا پرپیچ وخم و نقش دار باشند.

ریشه گل گندم هم در بیشتر بوته ها راست، مستقیم و عمیق است که در گونه های چندساله میتواند حالتی گوشتی، حجیم و پرآب به خود بگیرد.

مشخص ترین بخش این گیاه، گل های آن هستند که به صورت سرگل های متراکم و فشرده (کپه ای) یا به شکل دسته ای و خوشه ای روی ساقه می نشینند.

درون هر سرگل، تعداد بسیار زیادی گلچه کوچک در کنار یکدیگر جمع شده اند.

در بخش میانی گل، گلچه های لوله ای قرار دارند و در دور تا دور آن گلچه های حاشیه ای زبانه دار دیده میشوند.

رنگ این گل ها بسته به نوع گیاه میتواند آبی براق، بنفش، صورتی لطیف، سفید یا زرد روشن باشد.

بعد از تمام شدن فصل گلدهی، میوه های ریز و خشکی به نام آچن تشکیل میشوند که پوستی محکم دارند و دانه ها را در دل خود حفظ می کنند.

بیشتر این بذرها یک تاجچه کرکی و بسیار ظریف به نام پاپوس دارند که مانند یک چتر نجات کوچک عمل میکند و باعث میشود باد بتواند دانه ها را به سادگی در دشت های دوردست پخش کند.

این گیاه در بین مردم نواحی مختلف ایران با نام های محلی جالبی مثل خارزرد، اوخیله، ساری باش آلاخ و سیسن تلی شناخته میشود.

این تنوع فراوان باعث شده ظاهر هر بوته، بلندی قامت آن و رنگ شکوفه هایش از یک منطقه تا منطقه دیگر کاملا چهره ای نو داشته باشد.

برای پیشه زنبورداری در ایران، چندین گونه از این خانواده اهمیت زیادی دارند.

گل گندم برگه شفاف یا گوگردی یکی از بوته های سرسخت است که در گرمای شدید و هوای خشک جنوب به خوبی دوام می آورد و رشد میکند.

گل گندم چمنزار و گل گندم بوته ای که به آن مکسو هم میگویند، از گسترده ترین پوشش های گیاهی در مراتع و دامنه ها به حساب می آیند.

گل گندم آبی اغلب در زمین های کشت غلات و حاشیه مزارع دیده می شود و برای پرورش زنبور در شمال و غرب کشور ارزشمند است.

گونه گل گندم زاگرسی نماد بارز کوهستان های زاگرس است، در کنار آن، گل گندم زرد، گل گندم طلایی و گل گندم مرهمی به دلیل ویژگی های دارویی و اصالت بومی شناخته میشوند.

گونه های دیگری چون گل گندم مهاجر، قنطوریون و گل گندم اشرافی هم در پهنه خاک ایران گسترده شده اند و همگی در دوره پرگل خود بخش ارزنده ای از شهد شیرین و گرده مقوی را به کندوهای عسل هدیه میدهند.

گونه های گوناگون این گیاه از سفره های اصلی تامین خوراک زنبور در فلات پهناور ایران به شمار می آیند.

سازگاری بالا بوته با خشکی و تابش گرم آفتاب، دوره شکوفایی نسبتا طولانی، پراکندگی چشمگیر در نواحی کوهستانی، معتدل و دشت های خشک و از همه مهم تر کیفیت خوش طعم شهد و گرده مقوی، ارزش زنبورداری آن ها را دوچندان کرده است.

زنبورها به شهد و گرده گل گندم رغبت زیادی نشان میدهند و به همین دلیل، این گیاه در تامین غذا زنبورها و تقویت سالانه کلنی ها نقش مهمی ایفا می کند.

گل گندم مهاجر در جنوب ایران، اغلب در دشت های اطراف برازجان بوشهر با نام های بومی بادآورد و تلخک معروف است.

گونه گل گندم بوته ای را در دیار خراسان مکسو و در بعضی مناطق گیلگیزه صدا میزنند و معمولا در باغ ها و مزارع میروید.

برگچه های کاسه ای این گل، خارهای خمیده و قلاب مانندی دارند که به راحتی به مو، پشم و پوست دام ها و جانوران وحشی میچسبند و دانه ها را به فرسنگ ها دورتر می برند.

همین سازوکار توانمند چسبندگی باعث شد این گیاه به چندین قاره و حتی ایالت های گوناگون کشور آمریکا راه پیدا کند و به عنوان گونه ای پیش رونده ماندگار شود.

در ایران، پای این بوته به طبیعت گرگان، مازندران، گیلان، آذربایجان، همدان، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، لرستان، فارس، خراسان، تهران و یزد هم باز شده است.

این گیاه در دامنه های سنگی، کوهپایه های گرم تابستانی و در مرز میان مزارع و باغ ها، از محبوب ترین مقصدهای تابستانه زنبور برای شهدآوری است و فراوانی آن به ارزش عسل های چندگیاه کوهی می افزاید.

گل گندم چمنزار که اهالی شهرهای شمالی کشور آن را سیسن تلی مینامند، در طبیعت شمال و بلندی های مناطق مرکزی و باختری ایران دیده می شود.

خارهای خشک و محکم این گیاه به پشم گوسفندان و پوست حیات وحش گیر میکند و دانه ها را جابه جا میسازد.

از آنجا که دام ها تمایلی به چریدن این بوته های خاردار ندارند، جمعیت گیاه بدون مزاحمت و به سرعت فزونی می یابد و تکثیر بی دردسر دانه هایش، مزارع و مراتع را پر میکند، به طوری که در کشور آمریکا هم آن را یک علف خودرو مزاحم به شمار می آورند.

گل گندم زرد هم نگین زردپوش این خانواده در مراتع ایران است.

گل های تیغ دار و درخشان آن ذخیره ای بسیار ارزشمند از شهد و گرده هستند.

این گیاه توانایی عجیبی دارد که حتی در چراگاه های فرسوده، حاشیه شوسه ها و زمین هایی که دام ها از آن عبور نمیکنند با تراکم زیاد رشد کند.

این ویژگی باعث شده هم در ایران و هم در دشت های کشور ترکیه و مراتع ایالت کالیفرنیا آمریکا، این گل طلایی از سرچشمه های درخشان و شناخته شده برای تولید عسل های شاخص کوهستانی و زردرنگ معرفی شود.

گونه دیگری با نام گل گندم طلایی، بوته ای ریشه دار و پایا است که در کناره های راه ها، لبه های مزارع و خاک های خالی از پوشش میروید و قامت آن به ۶۰ تا ۱۵۰ سانتی متر بلندی می رسد.

گل هایش ته رنگی بین زرد و نارنجی زنده دارند و زیبایی دلربایی به دشت ها میبخشند.

ریشه درشت این گیاه در فرهنگ دارویی کهن ما به بهمن سفید معروف است، ریشه ای سنتی و گاهی برگ هایی پرخاصیت که در ایران و سرزمین های پیرامون برای عصاره گیری، گرفتن گلاب و اسانس و پخت داروهای سنتی مصرف فراوان داشته اند.

پهنه برگ های بزرگ این بوته سطح خاک را مانند سپری میپوشاند، مانع شسته شدن و فرسایش خاک در باران های تند می شود و برای بازسازی دوباره مراتع آسیب دیده کاربرد دارد.

گل های زرد و نارنجی این بوته پیوسته میزبان پروانه های رنگارنگ، زنبورهای مخملی و زنبورهای عسل هستند، هرچند تراکم آن نسبت به گل گندم زرد کمی پایین تر است و بیشتر در حاشیه راه ها به چشم می خورد.

گیاه قنطوریون Centaurea depressa هم یکی از پرآوازه ترین اعضای این تبار است.

نام عامیانه گل گندم از قدیم به خاطر رشد زیاد در کنار خوشه های گندم و جو به وجود آمده است.

در طب گیاهی سنتی، نیاکان ما به آن قنطوریون و ترنشاه میگفتند.

خاستگاه بومی آن قاره های آسیا و اروپا است و امروزه ردپا آن در اقصی نقاط دنیا به چشم میخورد.

اگر زمین های کشت گندم در سال استراحت خاک بدون وجین رها شوند، این بوته ها چنان یکدست و فشرده رشد میکنند که تمام کشتزار از دور به رنگ آبی نیلگون دیده می شود.

زنبورهای عسل با اشتهایی مناسب سراغ گل های قنطوریون می آیند و گرده های سفید مایل به کرمی رنگ و شهد شیرین آن را روانه کندو میکنند.

رنگ، طعم، عطر و بافت عسل گل گندم

عسل گل گندم از آن دسته عسل های خاصی است که چهره، رنگ و مزه آن میتواند بسته به نوع بوته ای که زنبور بیشترین شهد را از آن جمع کرده، تغییر کند.

اگر نمونه های گوناگون این عسل را کنار هم بگذارید، بازه ای زیبا از رنگ ها را میبینید.

این رنگ ها از کهربایی بسیار روشن و زرد روشن آغاز می شوند و تا کهربایی کامل ادامه دارند.

جالب اینجاست که در بعضی از برداشت های تازه، ته رنگ یا رگه های ظریفی از رنگ سبز روشن هم در دل ظرف عسل دیده میشود.

شاخص ترین ویژگی چشایی عسل گل گندم، وجود یک تلخی ملایم و کاملا مشخص در کنار شیرینی دلنشین آن است.

این تلخی در گونه های مختلف شدت یکسانی ندارد، برای نمونه در عسل به دست آمده از گل گندم مهاجر، این تلخی از حد متوسط تا شدید حس می شود.

عسل گل گندم زرد هم، طعم تلخ واضحی در پس مزه خود دارد.

از این رو، اگر روزی قاشقی از عسل گل گندم چشیدید و ته مزه ای تلخ احساس کردید، اصلا نگران نشوید، این تلخی به هیچ عنوان نشانه خرابی، فاسد شدن یا بی کیفیتی عسل نیست، بلکه نشان دهنده اصالت و هویت طبیعی این گیاه است.

از نظر ظاهری، رنگ عسل خالصی که از گل گندم مهاجر به دست می آید به شکلی کاملا مشخص، کهربایی رنگ است.

شهد گل گندم بوته ای هم طعمی تلخ دارد و این ویژگی به راحتی به عسل منتقل میشود.

اما این بوته خاصیت دیگری هم دارد، شهد آن تیره است و وقتی در ترکیب عسل های چندگیاه در کنار شهد گون و آویشن قرار می گیرد، به یک مکمل ارزشمند تبدیل میشود.

این شهد رنگ عسل ترکیبی را تیره تر و خوش رنگ تر می سازد، غلظت و بافت عسل را پربارتر میکند و در نهایت ظاهری چشم نواز و مشتری پسند به محصول می بخشد.

در گونه گل گندم زرد، شهد گیاه در اصل به رنگ سبز و با مزه ای تلخ است، ولی محصول حاصل که زنبور به کندو می آورد عسلی به رنگ کهربایی زرد روشن و چشم نواز است.

در بعضی مناطق و زمان های برداشت، گیاه گلرنگ زرد هم در کنار گل گندم زرد میروید و زنبورها هم زمان از هر دو بوته می نوشند.

در چنین شرایطی، عسل برداشتی رنگی کهربایی روشن متمایل به زرد پیدا می کند، رگه های سبز روشن در آن خودنمایی می کند و تلخی مشخص و دلچسبی را روی زبان به جا میگذارد.

از نظر بو و رایحه، عسل تک گیاه گل گندم زرد بویی بسیار تازه، باطراوت و پاکیزه دارد که با رایحه ای بسیار ملایم از لیمو همراه است.

این بو دلپذیر به هیچ وجه تند، سنگین یا آزاردهنده نیست، بلکه خیلی آرام در کنار مزه متفاوت عسل در دهان و بینی پخش می شود.

به خاطر ترکیب همین طعم خاص و عطر زنده است که عسل گل گندم زرد در منطقه کالیفرنیا آمریکا به یکی از عسل های تک گیاه سرشناس، قیمتی و محبوب بدل شده و نقشی ارزشمند در اقتصاد زنبورداری و حفظ محیط زیست آن ناحیه بازی می کند.

بافت و قوام عسل گل گندم در زمان برداشت تازه، معمولا روان و سبک است.

البته میزان سفتی و کشسانی آن می تواند از یک دشت تا دشت دیگر و از فصلی به فصل دیگر تفاوت داشته باشد.

بررسی ها نشان داده که در بعضی از نمونه های عسل گل گندم زرد، چگالی آن مقداری پایین تر از عسل های سنگین است.

به همین علت نباید انتظار این را داشت که همه شیشه های عسل گل گندم درست مثل هم، غلیظ یا سفت باشند، چرا که تنوع بافت درست مثل تنوع طعم، بخشی از سرشت زنده این محصول طبیعی است.

شکرک زدن عسل گل گندم چطور است؟

عسل گل گندم هم درست مثل دیگر عسل های خام و اصیل می تواند شکرک بزند و دیدن این حالت در ظرف عسل کاملا طبیعی و نشانه ای از زنده بودن آن است.

بافت این محصول معمولا روان و سبک است و به همین خاطر میتواند خیلی راحت و بدون معطلی وارد مرحله بلوری شدن، یا همان شکرک زدن رایج شود.

ترکیبات عسل گل گندم

وقتی عسل گل گندم را در آزمایشگاه بررسی میکنیم، متوجه می شویم که این عسل تنها از شیرینی و قند تشکیل نشده است.

درون این عسل طبیعی علاوه بر قندهای اصلی میوه ای و طبیعی، فروکتوز و گلوکز، مجموعه ای از ماده های شاخص گیاهی هم پیدا میشود.

این مواد خاص گیاهی درست مانند یک اثر انگشت شیمیایی عمل میکنند که وجودشان به دانشمندان و کارشناسان کمک می کند تا با اطمینان کامل متوجه شوند زنبور عسل واقعا سراغ گل گندم رفته و شهد را از همین گیاه جمع آوری کرده است.

• فروکتوز
• گلوکز
• ساکاروز
• ترکیبات فنولی
• لومیکروم
• ۷-کربوکسی لومیکروم
• 3-oxo-ionols
• متیل سیرینجات
• 3-hydroxy-4-phenylbutan-2-one
• پراکسید هیدروژن

این ترکیبات رابطه مستقیمی با نوع و گونه گل گندم، آب وهوا منطقه ای که گیاه در آن روییده و حتی فصل و زمان برداشت دارند و با تغییر آن ها عوض میشوند.

هر دشت و هر برداشت، امضا طبیعی و ویژگی های خاص خودش را به همراه دارد.